اگر کسی در دادگاه اظهاراتی را به صورت کتبی بنویسد و امضا کند و آن را به عنوان گواهی بر وقوع یک واقعه ارائه دهد، این نوشته از نظر قانونی یک «سند» به حساب نمیآید. یعنی همان ارزش و اعتباری را ندارد که اسناد رسمی یا عادی دارند. چنین نوشتهای صرفاً به عنوان «شهادت» تلقی میشود و مانند شهادت شفاهی در دادگاه ارزیابی میگردد. در عمل، این یعنی اگر شخصی مطلبی را بنویسد و ادعا کند که این نوشته دلیل بر حقانیت اوست، دادگاه آن را به چشم یک سند نمیبیند، بلکه مانند اظهارات یک شاهد با آن برخورد میکند. بنابراین، قاضی آزاد است با توجه به سایر قرائن و دلایل، به این نوشته اعتماد کند یا نکند. برای اثبات دعوا، بهتر است به جای تکیه بر چنین نوشتههایی، از اسناد رسمی یا شهود معتبر استفاده شود.