در قانون مدنی، سند به هر نوشتهای گفته میشود که بتوان در دادگاه یا مراجع قضایی برای اثبات ادعای خود یا دفاع در برابر ادعای طرف مقابل به آن استناد کرد. این تعریف گسترده است و شامل انواع مختلف نوشتهها مانند قراردادها، چکها، سفتهها، نامهها و حتی یادداشتهای شخصی میشود، به شرطی که در دعوا یا دفاع قابل استفاده باشند. بنابراین، هر نوشتهای که قابلیت اثبات یک حق یا واقعیت را داشته باشد، سند محسوب میشود. این ماده پایه و اساس اعتبار اسناد را در دعاوی حقوقی مشخص میکند.