اقرار در دعاوی حقوقی گاهی به شکلی است که یکباره هم به سود و هم به زیان اقرارکننده تمام میشود. مثلاً کسی که از او طلب دارید بگوید «بله پول را گرفتم ولی بعد پس دادم». در این حالت اقرارش دو بخش دارد: اول اینکه دریافت پول را تأیید میکند که به نفع شماست، دوم اینکه ادعای بازپرداخت میکند که علیه شماست. قانون این نوع اقرار را «مرکب» مینامد چون اجزایش اثر متضاد دارند و از هم جدا نیستند. وقتی چنین اقرار مرکبی در دادگاه مطرح شود، دادگاه طبق ماده ۱۳۳۴ قانون مدنی عمل میکند. آن ماده میگوید اگر اقرارکننده برای بخش دوم (بازپرداخت) دلیل بیاورد، اقرار او کامل پذیرفته میشود و دعوا تمام میشود. اما اگر نتواند اثبات کند که پول را پس داده، فقط بخش اول اقرار (دریافت پول) معتبر است و او محکوم به پرداخت میشود. پس در عمل، اگر طرف مقابل شما در دادگاه به گرفتن پول اقرار کرد اما مدعی شد که آن را بازگردانده، دادگاه از او میخواهد بازپرداخت را ثابت کند. اگر نتواند، اقرارش علیه خودش تمام میشود و باید پول را بدهد. این قاعده از سوءاستفاده جلوگیری میکند و نمیگذارد کسی با یک اقرار دوپهلو از دِین فرار کند.