این ماده دربارهی یک اصل مهم در حقوق ایران به نام «تجزیهناپذیری اقرار» صحبت میکند. وقتی کسی (مقر) در دادگاه اعترافی میکند که با یک شرط یا توصیفی همراه است، طرف دیگر دعوا (مقرله) نمیتواند آن اعتراف را دو تکه کند. یعنی حق ندارد بخشی از اقرار را که به سود خودش است بردارد و به ضرر طرف دیگر استفاده کند، اما بخش دیگر آن را که به ضررش است نادیده بگیرد. مثلاً اگر فروشنده در دادگاه بگوید «من ماشین را به تو فروختم اما تو هنوز نصف پول را ندادی»، خریدار نمیتواند فقط به بخش اول اعتراف («فروختم») استناد کند و ادعا کند که پول را کامل داده است. اقرار باید یکپارچه در نظر گرفته شود و قاضی هم باید به همهی اجزای آن توجه کند. نتیجهی این قانون این است که اگر کسی بخواهد از اقرار طرف مقابل استفاده کند، باید آن را با همهی قیدها و وصفهایش بپذیرد. در غیر این صورت، اقرار در دادگاه علیه خود او هم قابل استناد نیست و نمیتواند بخشی از آن را به نفع خود جدا کند.