این ماده میگوید اگر تاجری بدهی خود را در دفتر تجارتش ثبت کند، همین ثبت از نظر قانونی مثل یک اقرار کتبی (نوشتهای که در آن شخص به بدهی خود اعتراف کرده) محسوب میشود. به عبارت دیگر، صرف نوشتن بدهی در دفتر تجارت، نیازی به اقرار جداگانه یا امضای سند دیگری ندارد و خود آن نوشته در دادگاه علیه تاجر قابل استناد است. این حکم مخصوص تجار است و به دفاتر تجاری آنها مربوط میشود. نتیجهٔ عملی آن این است که طلبکار میتواند برای اثبات دین خود به همین ثبت در دفتر تجارت استناد کند و نیازی به ارائهٔ دلیل دیگر ندارد. تاجر هم نمیتواند بعداً ادعا کند که این نوشته اشتباه بوده یا بدون قصد اقرار آن را ثبت کرده است، مگر اینکه خلاف آن را ثابت کند.