اقرار یکی از دلایل اثبات دعواست و میتواند به دو صورت شفاهی یا کتبی انجام شود. وقتی کسی در یک نوشته یا سند کتبی به نفع طرف دیگر و به ضرر خود اعتراف کند، این اعتراف از نظر قانونی همان ارزش و اعتبار اقرار شفاهی را دارد. یعنی دادگاه هم به اقرار کتبی مثل اقرار شفاهی نگاه میکند و آن را میپذیرد. این قانون برای همه دعاوی حقوقی کاربرد دارد و فرقی نمیکند که اقرار در یک قرارداد رسمی، یک نامه معمولی یا حتی یک پیامک نوشته شده باشد. مهم این است که فرد با اراده و اختیار خودش در آن نوشته به وجود حقی برای طرف مقابل یا به انجام ندادن تعهدی اعتراف کرده باشد. نتیجه این اقرار این است که دیگر نمیتواند آن را انکار کند یا برخلاف آن ادعایی مطرح نماید. البته باید توجه داشت که اقرار کتبی مانند اقرار شفاهی باید شرایطی داشته باشد، مانند این که اقرارکننده عاقل و بالغ باشد و با قصد و اراده صورت گرفته باشد. همچنین اقرار باید صریح و روشن باشد و به گونهای نباشد که بتوان معانی دیگری از آن برداشت کرد.