اگر کسی خارج از دادگاه و در حضور دیگران به نفع طرف مقابل خود اعترافی کرده باشد، اثبات این اعتراف در دادگاه معمولاً نیاز به شاهد دارد. قانون میگوید که این کار فقط در دو صورت امکانپذیر است: اول اینکه خود آن دعوا از نوعی باشد که با شهادت شهود قابل اثبات باشد، یا دوم اینکه مدارک و نشانههایی وجود داشته باشد که وقوع آن اعتراف را تأیید کند. منظور از «ادله و قرائن» هر مدرک یا نشانهای است که احتمال وقوع اقرار را تقویت کند، مثل نامه یا سندی که در آن فرد به اعتراف اشاره کرده باشد. نکته عملی اینجاست که اگر دعوایی که مطرح است از نوع دعاوی مالی یا حقوقی معمولی نباشد - مثلاً دعوای راجع به نکاح یا طلاق - و فقط با شهادت شهود قابل اثبات نباشد، آن وقت فقط با ارائه اقرار شفاهی خارج از دادگاه نمیتوان به نتیجه رسید مگر اینکه دلیل یا قرینه دیگری وجود داشته باشد. در دعوای عادی مثل بدهکاری که اثبات آن با شهادت شهود ممکن است، اقرار شفاهی خارج از دادگاه هم با شهادت شهود قابل اثبات خواهد بود. عملاً هر کسی که ادعا میکند طرف مقابل پیش از دیگران به نفع او اعتراف کرده، باید یا نشان دهد که ماهیت دعوا بهگونهای است که میتوان برای اثبات آن شاهد آورد، یا اسناد و مدارکی ارائه کند که بروز آن اقرار را محتمل نشان دهد. در غیر این صورت دادگاه چنین اقرار شفاهی را نمیپذیرد.