اقرار یعنی شخصی به زیان خودش مطلبی را بگوید که به نفع طرف مقابل باشد. طبق این قانون، اثر اقرار فقط دامن خود شخص اقرارکننده و کسانی را میگیرد که از نظر قانونی جانشین او شدهاند، مثل ورثه یا نماینده قانونی. بنابراین اگر کسی اقرار کند، نمیتوان آن را به حساب شخص دیگری گذاشت و علیه او استفاده کرد. مثلاً اگر فروشنده اقرار کند که پول را دریافت کرده، این اقرار فقط علیه خودش و ورثهاش قابل استناد است و شامل خریدار یا شخص ثالث نمیشود. البته یک استثنا وجود دارد: اگر خود قانون در موارد خاصی اقرار شخص را برای دیگران الزامآور بداند، آن موقع اثر اقرار گسترش پیدا میکند. مثلاً در دعاوی راجع به اموال مشاع یا در مواردی که اقرارکننده نماینده دیگری باشد، ممکن است اقرار به طرف مقابل هم سرایت کند. در غیر این صورت، اقرار هر کس فقط برای خودش حکم قطعی دارد و کسی نمیتواند از اقرار دیگری علیه شخص ثالثی استفاده کند.