در دعاوی حقوقی، وقتی کسی در دادگاه به چیزی اعتراف کند (مثلاً بگوید بدهکارم)، دیگر نمیتواند بعداً همان اعتراف را انکار کند و ادعای خلاف آن را مطرح نماید. اما قانون یک استثنا قائل شده است: اگر شخصی که اعتراف کرده مدعی شود که اعترافش باطل بوده یا از روی اشتباه صورت گرفته، دادگاه حرف او را میشنود و بررسی میکند. مثلاً اگر کسی بگوید «من اعتراف کردم که پول گرفتم، ولی آن پول بابت چکی بود که هنوز وصول نشده»، این ادعا قابل شنیدن است. با این حال، تا زمانی که این ادعاها در دادگاه اثبات نشوند، اعتراف اولیه همچنان به قوت خود باقی است و علیه شخص استفاده میشود. یعنی صرف ادعای اشتباه یا باطل بودن اعتراف، اثر آن را از بین نمیبرد و شخص باید دلیل بیاورد. به عبارت دیگر، اعتراف تا زمانی که خلافش ثابت نشود، معتبر و مؤثر است.