اقرار در قانون مدنی یکی از راههای اثبات دعواست. طبق این قاعده، اگر کسی به نفع شخص دیگری اقرار کند، یعنی بگوید که دیگری بر او حقی دارد، دیگر نمیتواند حرف خود را پس بگیرد. مثلاً اگر کسی بگوید «من از علی ۱۰ میلیون تومان قرض گرفتهام»، این اقرار برای او الزامآور است و نمیتواند بعداً ادعا کند که چنین بدهی وجود ندارد. این حکم هم در دادگاه و هم در روابط عادی معتبر است. یعنی اگر کسی در جایی غیر از دادگاه هم اقرار کند، باز هم ملزم به آن است و طرف مقابل میتواند برای گرفتن حق خود به آن استناد کند. اقرار باید صریح و بدون ابهام باشد و اقرارکننده نیز باید عاقل، بالغ و قصد داشته باشد. نتیجهٔ این ماده این است که اقرار به ضرر اقرارکننده تمام میشود و به نفع کسی است که به نفع او اقرار شده. بنابراین، هر کس باید در گفتار خود دقت کند، چون ممکن است یک جملهٔ ساده او را در برابر دیگری متعهد کند.