اقرار به نسب یعنی اینکه کسی بگوید فرد دیگری پدر، مادر، فرزند یا خویشاوند اوست. این اقرار وقتی درست و معتبر است که اولاً از نظر عرف و قانون امکان داشته باشد که آن نسبت واقعاً وجود داشته باشد. مثلاً اگر کسی بگوید یک نوزاد تازهمتولد شده پدر اوست، چنین اقراری پذیرفته نیست چون از نظر عرفی ممکن نیست. ثانیاً کسی که به نفع او اقرار شده باید آن را تأیید کند. اگر اقرار به فرزندی باشد و فرزند صغیر باشد، نیاز به تصدیق او نیست، به شرط اینکه کسی با این اقرار مخالفت نکند. پس اگر شخص دیگری مدعی شود که این فرزند مال اوست یا نسب او را رد کند، اقرار به تنهایی کافی نیست.