اقرار در قانون مدنی به معنای خبر دادن از وجود حقی به زیان خود و به نفع دیگری است. بر اساس این ماده، برای اینکه اقرار شما معتبر باشد، نیازی نیست طرف مقابل (کسی که به نفع او اقرار کردهاید) حرف شما را تأیید کند. یعنی حتی اگر او سکوت کند یا حرف شما را تصدیق نکند، اقرار شما از نظر قانونی درست است و علیه خودتان قابل استفاده خواهد بود. اما یک استثنای مهم وجود دارد: اگر همان شخصی که به نفع او اقرار کردهاید، صریحاً بگوید که اقرار شما دروغ است و آن را تکذیب کند، آن وقت این اقرار در حق او هیچ اثری ندارد. یعنی نمیتوانید بعداً به استناد همین اقرار، او را ملزم به انجام کاری کنید یا حقی برایش قائل شوید. در این حالت، اقرار شما فقط علیه خودتان معتبر میماند و برای طرف مقابل الزامآور نیست. پس خلاصه اینکه، صحت اقرار به تأیید گرفتن از طرف مقابل نیاز ندارد، اما اگر طرف مقابل صراحتاً آن را رد کند، اقرار شما دیگر به نفع او نیست و فقط به ضرر خودتان تمام میشود.