اقرار عبارت است از خبر دادن شخص به وجود حقی برای دیگری بر ذمه خودش. برای اینکه این خبر دادن اثر حقوقی داشته باشد، باید طرفی که اقرار به نفع او شده (مقرله) مشخص باشد. اگر کسی بگوید «به یکی بدهکارم» بدون اینکه حتی یک نفر را معین کند، این حرف در دادگاه ارزشی ندارد و اقرار محسوب نمیشود. اما اگر شخص بگوید «به یکی از این دو نفر بدهکارم» یا «به یکی از بچههایم بدهکارم» که در آن طرف اقرار تا حدی معلوم است، چنین اقرارهایی پذیرفته میشود. در این حالت، اقرار صحیح است و تا زمانی که معلوم نشود دقیقاً کدام یک از آن افراد طلبکار است، اثر آن معلق میماند. پس قانون بین «کاملاً نامشخص بودن» و «تا حدی مشخص بودن» مقرله تفاوت قائل شده است.