اگر زنی در دوران بارداری خود نزد دیگری اقرار کند که جنینی که در شکم دارد متعلق به اوست یا نسبتی برای او قائل شود، این اقرار زمانی اعتبار پیدا میکند که نوزاد زنده به دنیا بیاید. به عبارت دیگر، تا زمانی که جنین متولد نشده، اقرار مادر یا هر شخص دیگری درباره او از نظر حقوقی اثری ندارد. علت این حکم آن است که جنین تا پیش از تولد زنده، شخصیت حقوقی مستقلی ندارد و حقوقش مانند ارث یا نسب وابسته به زنده متولد شدن اوست. بنابراین اگر نوزاد مرده به دنیا بیاید، انگار که هرگز وجود نداشته و اقرارهای انجام شده درباره او نیز باطل و بیاثر میشود. پس در عمل، هرگونه اقرار راجع به حمل (جنین) تنها در صورتی در دادگاه یا میان اشخاص معتبر است که نوزاد پس از تولد زنده باشد. این قانون از ایجاد تعهدات و حقوق بیاساس برای موجودی که هرگز به دنیا نیامده جلوگیری میکند.