اگر کسی اقرار خود را به وقوع یا تحقق یک شرط یا حادثهای در آینده گره بزند، آن اقرار در دادگاه و نزد قانون اعتبار ندارد. مثلاً اگر فردی بگوید «اگر پدرم فوت کند، بدهکار تو هستم»، این گفته تا زمانی که شرط محقق نشده، اقرار محسوب نمیشود و اثری بر آن بار نیست. علت این حکم آن است که اقرار باید قاطع و بدون هیچ تردید یا تعلیقی باشد تا بتواند علیه اقرارکننده در دعوا استفاده شود. اقرار معلق چون به آینده وابسته است، یقینی نیست و از نظر قانونی فاقد ارزش اثباتی است. پس در عمل، برای اینکه اقرار شما در مراجع قضایی یا حقوقی پذیرفته شود، باید صریح، قطعی و بدون هیچ قید و شرطی باشد. هرگونه «اگر» یا «وقتی» در متن اقرار، آن را از درجه اعتبار ساقط میکند.