این ماده دربارهٔ کسی است که به نفعش اقرار میشود، نه کسی که اقرار میکند. برای آنکه یک نفر بتواند از اقرار به نفع خود بهرهمند شود، لازم نیست که حتماً بالغ یا عاقل باشد؛ یعنی اهلیت کامل برای برخورداری از منافع اقرار ضروری نیست. برای نمونه، اگر کسی به نفع یک کودک خردسال یا یک فرد دیوانه اقرار کند، این اقرار معتبر است و آن شخص میتواند از مزایای آن استفاده کند. اما شرط مهم این است که آن فرد، به حکم قانون، توانایی داشتن و مالک شدن چیزی را داشته باشد که به نفعش اقرار شده است. به عبارت دیگر، اگر موضوع اقرار چیزی باشد که قانوناً فرد نمیتواند مالک آن شود، اقرار بیاثر خواهد بود. مثلاً اگر به نفع یک کودک اقرار شود که مالک یک ملک است، چون کودک میتواند مالک ملک شود، اقرار درست است؛ اما اگر اقرار به چیزی باشد که قانون تملک آن را برای هر کسی ممنوع کرده، حتی اگر اقرار شونده کودک باشد، اقرار باطل است. بنابراین، این ماده مرز بین اهلیت استیفا (توانایی بهکار بردن حق) و اهلیت تمتع (توانایی داشتن حق) را مشخص میکند و میگوید برای تمتع از اقرار، اهلیت استیفا لازم نیست، اما اهلیت تمتع ضروری است.