شخصی که به دلیل بدهیهایش حکم ورشکستگی یا تفلیس برایش صادر شده، نمیتواند با اقرار به مالکیت دیگران یا بدهکار بودن خود به کسی، حقوق طلبکارانش را از بین ببرد. یعنی اگر چنین فردی بگوید فلان مال از آن من نیست یا من به فلان شخص بدهکارم، این حرف در دادگاه علیه طلبکاران پذیرفته نمیشود. هدف این قانون جلوگیری از توطئه ورشکسته با دیگران برای پنهان کردن اموال و فرار از پرداخت بدهیهاست. با این حال، اگر اقرار به نفع طلبکاران باشد یا ارتباطی به اموال نداشته باشد، همچنان معتبر است.