افراد لال که توانایی تکلم ندارند، میتوانند با اشاره و حرکات دست و سر خود اقرار کنند. اما این اشارهها باید کاملاً واضح و بدون ابهام باشد و به گونهای باشد که هیچ تردیدی در معنای آن باقی نماند. به عبارت دیگر، اشاره باید به قدری روشن باشد که گویی شخص آن را به زبان آورده است. برای مثال، اگر شخص لال در دادگاه در پاسخ به سوال قاضی، با حرکات سر یا دست به طور آشکار بفهماند که بدهی خود را قبول دارد، این حرکت از نظر قانونی معتبر است و همانند اقرار لفظی عمل میکند. اما اگر اشارهها مبهم و قابل تفسیرهای مختلف باشد، نمیتوان آن را اقرار به حساب آورد. نکته مهم این است که قانون برای افراد لال محدودیتی در اقرار قائل نشده و تنها شرط آن را وضوح و صراحت اشاره دانسته است. بنابراین، اگر اشاره شخص لال به قدری روشن باشد که حقیقتاً نشاندهنده اقرار او باشد، از نظر حقوقی همان اعتبار اقرار لفظی را خواهد داشت.