اقرار یکی از دلایل اثبات دعوا در دادگاه است. این ماده میگوید که برای اقرار کردن، حتماً لازم نیست از واژهٔ خاصی مثل «اقرار میکنم» استفاده کنید. هر جمله یا عبارتی که صراحتاً نشان دهد شخص حقی را به زیان خود و به نفع طرف دیگر میپذیرد، اقرار محسوب میشود. مثلاً اگر کسی در پاسخ به طلبکار بگوید «بله، آن پول را از تو قرض گرفتم»، این جمله اقرار به حساب میآید. نکتهٔ مهم این است که اقرار باید صریح و روشن باشد؛ یعنی از آن معنی دیگری برداشت نشود. منظور از «هر لفظی» در این ماده، هر گفتاری است که منظور گوینده را برساند، چه به فارسی باشد چه به زبان دیگر. اقرار حتی میتواند با اشاره یا نوشته هم انجام شود، اما این ماده صرفاً به لفظ اشاره دارد و برای موارد دیگر مواد جداگانهای وجود دارد. نتیجهٔ حقوقی اقرار این است که اگر کسی در دادگاه یا بیرون از آن به زیان خود اقرار کند، دیگر نمیتواند به راحتی از آن برگردد و دادگاه آن را علیه او میپذیرد، مگر اینکه ثابت کند اقرارش اشتباه یا از روی اکراه بوده است.