وقتی کسی در دادگاه ادعایی میکند باید بتواند آن را ثابت کند. این ماده میگوید که برای اثبات یک دعوا فقط میتوان از پنج راه مشخص استفاده کرد: اول اقرار یعنی خود طرف مقابل حرف شما را تأیید کند؛ دوم اسناد کتبی مثل قرارداد یا چک؛ سوم شهادت یعنی حرف دو شاهد عادل؛ چهارم امارات که نشانهها و قرائن موجود در پرونده است؛ و پنجم قسم خوردن. این پنج راه ابزارهایی هستند که دادگاه برای تشخیص حق از باطل به کار میگیرد. نکته مهم این است که این فهرست بسته است یعنی نمیتوانید با روش دیگری مثل ضبط صدا یا فیلم بهتنهایی دعوای خود را ثابت کنید مگر اینکه آن مدرک در قالب یکی از این پنج دسته بگنجد. مثلاً یک فیلم اگر نشانهای از وقوع یک اتفاق باشد میتواند به عنوان «اماره» استفاده شود اما بهتنهایی کافی نیست. در عمل اکثر دعاوی با اسناد کتبی یا شهادت شهود اثبات میشوند و اقرار و قسم معمولاً در موارد خاصی کاربرد دارند.