این ماده یک قاعده کلی در دعاوی حقوقی را بیان میکند: بار اثبات ادعا بر عهده کسی است که آن را مطرح میکند. به این ترتیب، اگر شما در دادگاه ادعایی کنید، مثلاً بگویید فلان مبلغ را از کسی طلبکار هستید، باید دلیل و مدرک آن را ارائه دهید. طرف مقابل (مدعیعلیه) تا زمانی که صرفاً انکار کند، نیازی به ارائه دلیل ندارد. اما اگر طرف مقابل در مقام دفاع، ادعای جدیدی مطرح کند که برای رد ادعای شماست و نیاز به اثبات داشته باشد، اثبات آن ادعا بر عهده خود اوست. مثلاً اگر شما ثابت کنید که چکی به کسی دادهاید، و او ادعا کند که آن چک را بابت بدهی شما دریافت کرده، باید پرداخت بدهی از سوی شما را ثابت کند. به عبارت دیگر، هر کس هر ادعایی کند، خودش باید دلیل بیاورد.