کسی که به عنوان قیم برای سرپرستی فردی زیر سن قانونی یا محجور تعیین میشود، حق دارد بابت زحماتی که برای این کار میکشد دستمزد بگیرد. این دستمزد قراردادی نیست و دادگاه یا مرجع تعیین کننده قیم با توجه به چند عامل آن را مشخص میکند: اول اینکه قیم چقدر وقت و انرژی برای این سرپرستی صرف میکند، دوم اینکه محل زندگی قیم کجاست (چون هزینهها در شهرهای مختلف فرق میکند)، و سوم اینکه فرد تحت سرپرستی چقدر درآمد یا دارایی دارد. مثلاً اگر مولیعلیه (کسی که قیم برای او تعیین شده) دارایی زیادی داشته باشد، اجرت قیم میتواند بیشتر باشد. نکته مهم این است که قیم برای گرفتن اجرت نیازی به اثبات سختی کار ندارد، بلکه خود قانون این حق را برایش در نظر گرفته. اما اگر قیم از روی خویشاوندی یا بدون چشمداشت مالی این مسئولیت را پذیرفته باشد، میتواند از حق اجرت خود صرفنظر کند. در هر صورت، میزان اجرت باید متناسب با شرایط باشد و اگر قیم زیادهروی کند، دادگاه میتواند آن را کاهش دهد.