قیمومت به معنای سرپرستی قانونی بر فردی است که به دلیل صغر سن یا عدم رشد، نمیتواند از حقوق خود دفاع کند. این ماده میگوید زن شوهردار برای پذیرش چنین سرپرستی باید اجازه همسر خود را داشته باشد. در غیر این صورت، نمیتواند بهطور قانونی عهدهدار این مسئولیت شود. این محدودیت به این معناست که رضایت شوهر شرط صحت قبول قیمومت از سوی زن است و اگر زنی بدون اجازه همسر خود این سمت را بپذیرد، ممکن است اقدام او از نظر حقوقی معتبر نباشد. البته این ماده درباره زنانی که شوهر ندارند یا زنانی که شوهرشان به آنها اجازه داده، اعمال نمیشود و آنها میتوانند آزادانه قیمومت را بپذیرند.