کودکان چه کسانی هستند و آیا میتوانند در مسائل مالی خود تصمیمگیری کنند؟ قانون در این باره قاعده روشنی دارد: هر کاری که کودک در رابطه با مال یا حقوق مالی خود انجام دهد، مانند خرید و فروش یا اجاره دادن، هیچ ارزش حقوقی ندارد و انگار که اصلاً انجام نشده است. یعنی اگر کودکی چیزی بخرد یا بفروشد، آن معامله باطل است و هیچکس نمیتواند به آن استناد کند. با این حال، قانون یک استثنا برای کودکانی که به سن تشخیص رسیدهاند (صغیر ممیز) در نظر گرفته است. این کودکان میتوانند بدون پرداخت پول، مالک چیزی شوند. برای مثال اگر کسی به آنها هدیهای بدهد یا مالی را با بخشش به آنها منتقل کند (صلح بلاعوض)، یا چیز بیمالکی مانند میوه درخت وحشی را بردارند و مال خود کنند، این کارها درست و معتبر است. علت این است که در این موارد کودک ضرر نمیکند و فقط سود میبرد. پس خلاصه اینکه: کودک نمیتواند اموالش را بفروشد، بخرد، اجاره دهد یا هر کار مالی دیگری انجام دهد، مگر اینکه آن کار بدون هزینه و فقط به نفع او باشد. در چنین حالتی، حتی اگر کودک تشخیص هم داشته باشد، قانون آن کار را میپذیرد.