این ماده میگوید که اگر کسی به سن بلوغ برسد، دیگر نمیتوان او را به خاطر دیوانگی یا نابالغی (نرسیدن به رشد عقلانی) از تصرف در اموالش منع کرد، مگر اینکه در دادگاه ثابت شود که واقعاً دیوانه است یا به رشد عقلی نرسیده است. سن بلوغ برای پسرها پانزده سال تمام قمری و برای دخترها نه سال تمام قمری است. منظور از «رشد» یعنی توانایی درک عاقلانه مسائل مالی و تشخیص خوب و بد در معاملات. بر اساس تبصره دوم، حتی اگر یک نوجوان به سن بلوغ برسد، اموالی که در دوران کودکی داشته (مثل ارث یا هدیه) را نمیتواند خودش تصرف کند تا زمانی که رشدش در دادگاه اثبات شود. یعنی دادگاه باید تأیید کند که او به اندازهای عاقل و فهمیده است که بتواند از اموالش درست مراقبت کند. تا آن موقع، اموالش تحت سرپرستی قیم یا ولی باقی میماند. در عمل، این ماده دو شرط برای آزاد شدن اموال نوجوانان تعیین کرده: اول رسیدن به سن بلوغ (که بر اساس سن قمری محاسبه میشود) و دوم اثبات رشد عقلی در دادگاه. بنابراین صرفاً بالغ شدن کافی نیست و باید دادگاه هم رشد فرد را تأیید کند تا بتواند مستقلاً در اموالش تصرف نماید.