قانون مدنی برای حمایت از افرادی که توانایی تشخیص و مراقبت از اموال خود را ندارند، سه گروه را «محجور» اعلام کرده است. محجور به کسی میگویند که قانون او را از انجام هرگونه تصرف مالی مانند خرید، فروش، اجاره یا بخشش منع کرده است. این افراد عبارتند از کودکان زیر سن قانونی (صغار)، کسانی که رشد عقلی ندارند و نمیتوانند مصلحت خود را در مسائل مالی تشخیص دهند (غیررشید)، و بیماران روانی (مجانین). در این موارد، قانون برای جلوگیری از ضرر به این افراد، مدیریت اموالشان را به قیم یا ولی میسپارد. اگر محجور بدون اجازه سرپرست قانونی خود دست به معامله بزند، آن معامله باطل و بیاعتبار است.