وقتی شخصی که وظیفهٔ پرداخت نفقه را دارد، یا غایب است (یعنی حضورش در دسترس نیست) یا از پرداخت نفقه خودداری میکند، قانون راهی را برای حمایت از افرادی که حق دریافت نفقه دارند (همان واجبالنفقه) پیشبینی کرده است. اگر نتوان آن شخص را مجبور به پرداخت کرد، دادگاه میتواند به درخواست این افراد، به اندازهٔ نفقه از اموال شخص غایب یا ممتنع بردارد و در اختیار آنان یا کسی که هزینهٔ آنان را میدهد قرار دهد. حال اگر آن شخص غایب یا ممتنع مالی نداشته باشد که در دسترس باشد، همسرش یا شخص دیگری میتواند با اجازهٔ دادگاه نفقه را به صورت قرض (یعنی به عنوان وام) بپردازد. این قرض به حساب شخص غایب یا ممتنع گذاشته میشود و پرداختکننده حق دارد بعداً آن را از او مطالبه کند و بازپس بگیرد. این حکم قانونی برای جلوگیری از فشار مالی بر افراد واجبالنفقه در مواقع ضروری وضع شده است.