وقتی چند نفر از خویشاوندان یک شخص، همگی واجبالنفقه باشند و آن شخص توان مالی پرداخت نفقه به همهٔ آنها را نداشته باشد، این ماده مشخص میکند که اولویت پرداخت با چه کسانی است. در چنین شرایطی، ابتدا باید نفقهٔ فرزندان و نوادگان (یعنی کسانی که در خط پایینتر از شخص قرار دارند و بهاصطلاح «خط نزولی» نامیده میشوند) پرداخت شود. پس از تأمین نیاز آنها، نوبت به پدر، مادر، پدربزرگ و مادربزرگ (یعنی کسانی که در خط بالاتر از شخص قرار دارند و «خط صعودی» خوانده میشوند) میرسد. بهبیان دیگر، قانون در اینجا میان فرزندان و والدین، فرزندان را مقدم دانسته است. این اولویت به این معناست که اگر شخصی هم فرزند داشته باشد و هم پدر یا مادر، و توان مالی کافی برای پرداخت نفقهٔ همه را نداشته باشد، موظف است ابتدا نفقهٔ فرزند یا فرزندان خود را بپردازد و اگر چیزی باقی ماند، آن را صرف نفقهٔ پدر و مادر کند. این حکم فقط در شرایطی اجرا میشود که شخص واقعاً قادر به تأمین هزینهٔ همهٔ واجبالنفقهها نباشد.