بر اساس این قانون، پرداخت هزینههای زندگی فرزند (نفقه) در درجهٔ اول بر عهدهٔ پدر است. اگر پدر فوت کرده باشد یا توانایی مالی برای پرداخت نفقه نداشته باشد، این وظیفه به پدربزرگهای پدری (پدر پدر و بالاتر) منتقل میشود و در این میان، هر کدام که از لحاظ خویشاوندی به فرزند نزدیکتر باشند، اولویت دارند. اگر پدر و پدربزرگهای پدری وجود نداشته باشند یا نتوانند نفقه بدهند، این تکلیف بر عهدهٔ مادر میافتد. در صورتی که مادر نیز زنده نباشد یا توانایی پرداخت نداشته باشد، نوبت به پدربزرگهای مادری، مادربزرگهای مادری و مادربزرگهای پدری میرسد و باز هم قانون «نزدیکترین خویشاوند» ملاک است. اگر چند نفر از این اجداد و جدات در یک درجه از خویشاوندی با فرزند باشند، هر یک باید به طور مساوی سهم خود را از نفقه پرداخت کنند.