نفقه وظیفهای مالی است که بر عهدهٔ کسی گذاشته میشود که توان پرداخت آن را داشته باشد. این ماده میگوید صرف داشتن درآمد یا دارایی به این معنا نیست که شخص حتماً باید نفقه بدهد؛ بلکه ملاک اصلی این است که پرداخت نفقه وضع زندگی خود او را دچار مشکل نکند. به عبارت دیگر اگر کسی با پرداخت نفقه نتواند هزینههای معمول زندگی خود را تأمین کند یا دچار تنگنا شود، ملزم به پرداخت نیست. برای تشخیص این توانایی، دادگاه فقط به درآمد یا دارایی شخص نگاه نمیکند، بلکه همهٔ تعهدات مالی او را در نظر میگیرد. مثلاً اگر شخصی قسط خانه یا ماشین دارد یا مخارج درمانی سنگینی بر عهدهٔ اوست، این هزینهها از درآمدش کسر میشود و باقیمانده مبنای محاسبهٔ توانایی پرداخت نفقه قرار میگیرد. همچنین سطح زندگی متعارف او در جامعه هم سنجیده میشود تا مشخص شود آیا واقعاً از عهدهٔ پرداخت برمیآید یا نه.