بر اساس این قاعده قانونی، تکلیف پرداخت نفقه (که به معنای تأمین هزینههای معمول زندگی از قبیل خوراک، پوشاک، مسکن و درمان است) تنها میان خویشاوندان نسبی در خط عمودی برقرار میشود. منظور از اقارب نسبی کسانی هستند که از طریق تولد با یکدیگر نسبت دارند، نه از طریق ازدواج (مانند زن و شوهر) یا شیرخوارگی. خط عمودی نیز به رابطه والدین و فرزندان اشاره دارد که دو شاخه دارد: صعودی مانند پدر، مادر، پدربزرگ و مادربزرگ؛ و نزولی مانند پسر، دختر، نوه و نتیجه. بنابراین، اگر کسی از نظر مالی توانایی داشته باشد و پدر، مادر، فرزند یا نوهاش نیازمند باشد، قانون او را موظف به پرداخت نفقه میکند. در مقابل، خویشاوندان دیگر مانند برادر، خواهر، عمو، دایی، خاله و عمه مشمول این حکم نمیشوند و نفقهای میان آنها واجب نیست. در عمل، اگر یکی از این بستگان غیرعمودی نیازمند شود، قانون او را مجبور به تأمین هزینههایش از سوی آن خویشاوندان نمیکند و باید از راههای دیگر مانند کمکهای داوطلبانه یا نهادهای حمایتی استفاده کند.