در قانون مدنی، برای کودکان کسانی که حق سرپرستی و مراقبت از آنها را دارند با عنوان «ولی» شناخته میشوند. این ماده سه گروه را به عنوان «ولی خاص» کودک معرفی میکند: پدر کودک، پدربزرگ پدری (یعنی پدر پدر)، و کسی که از طرف یکی از این دو نفر به عنوان وصی تعیین شده باشد. وصی کسی است که پدر یا پدربزرگ در زمان حیات خود او را برای پس از مرگشان به عنوان سرپرست کودک معین میکنند. نکته مهم این است که این ماده فقط «ولی خاص» را تعریف میکند و به مادر یا دیگر بستگان اشارهای ندارد. در واقع، قانون اولویت سرپرستی کودک را ابتدا به پدر و سپس به پدربزرگ پدری میدهد و حق تعیین وصی را هم منحصراً در اختیار همین دو نفر قرار میدهد. این سرپرستی شامل تصمیمگیری درباره امور مالی، تحصیلی، درمانی و سایر شئون زندگی کودک میشود.