بر اساس این قانون، هر کس که سرپرستی یا ولایت یک فرد دیگر را بر عهده دارد، مثلاً پدر یا جد پدری برای فرزند صغیر خود، در صورتی که بخواهد برای اداره امور آن شخص پس از مرگ خود وصی تعیین کند، حق ندارد فردی را که مسلمان نیست به این سمت برگزیند. این حکم نشاندهنده تأکید قانونگذار بر لزوم هماهنگی اعتقادی میان سرپرست و فرد تحت سرپرستی است. منظور از «وصی» کسی است که پس از فوت ولی، مسئولیت نگهداری، تربیت و مدیریت اموال و امور شخص تحت ولایت را بر عهده میگیرد. بنابراین، اگر ولی برای فرزند یا فرد دیگری که تحت سرپرستی اوست وصی تعیین کند، این وصی حتماً باید مسلمان باشد. در غیر این صورت، چنین وصایتی از نظر قانونی باطل و بیاعتبار خواهد بود. این محدودیت تنها برای مواردی است که خود ولی اقدام به تعیین وصی میکند و در خصوص وصایتی که توسط خود شخص (مولیعلیه) پس از رسیدن به سن قانونی و اهلیت داده میشود، اعمال نمیگردد. به عبارت دیگر، این ماده صرفاً به اختیار ولی در زمان حیات خود مربوط میشود و پس از آنکه شخص به رشد و بلوغ رسید، خود میتواند برای اموال و امور خویش هر فردی را که صلاح بداند به عنوان وصی برگزیند.