این ماده به پدر یا پدربزرگ پدری (جد پدری) اجازه میدهد که در زمان حیات خود، وصیی برای فرزندان یا نوادگان صغیر یا محجور خود تعیین نماید و همزمان به آن وصی این اختیار را بدهد که پس از مرگ او، شخص دیگری را به عنوان وصی بعدی برای همان فرزندان یا نوادگان (مولیعلیه) انتخاب کند. به عبارت دیگر، وصی اول میتواند با مجوزی که از طرف پدر یا جد پدری گرفته، فرد جانشین خود را تعیین نماید. این اختیار باید به وضوح در وصیتنامه یا در حکم تعیین وصی قید شده باشد. هدف این ماده جلوگیری از بلاتکلیفی در امور مولیعلیه پس از فوت وصی اول است، به شرطی که پدر یا جد پدری از ابتدا این اختیار را به وصی اعطا کرده باشند.