این قانون به این معناست که تا زمانی که پدر یا پدربزرگ (پدر پدر) یک کودک زنده هستند، هیچکدامشان نمیتوانند شخص دیگری را بهعنوان وصی یا قیم برای کودک تعیین کنند. وصی کسی است که پس از مرگ پدر یا جد پدری، سرپرستی و نگهداری از کودک و اموالش را بر عهده میگیرد. پس اگر پدر کودک زنده است، پدربزرگ نمیتواند وصی تعیین کند و برعکس، اگر پدربزرگ زنده است، پدر نمیتواند وصی انتخاب کند. این قانون برای جلوگیری از تداخل اختیارات و تضاد منافع میان پدر و پدربزرگ وضع شده است تا کودک تحت سرپرستی دو نفر با حق تصمیمگیری همزمان قرار نگیرد.