این ماده به پدر و پدربزرگ پدری (جد پدری) این اختیار را میدهد که پس از فوت یکدیگر، برای فرزندان یا نوادگانی که تحت سرپرستی (ولایت) آنها هستند، یک وصی تعیین کنند. منظور از وصی در اینجا کسی است که بعد از مرگ پدر یا جد پدری، مسئول نگهداری، تربیت و مدیریت داراییهای آن کودکان یا نوجوانان شود. مثلاً اگر پدر فوت کند و جد پدری زنده باشد، جد میتواند برای نوههایش وصی انتخاب کند تا پس از مرگ خودش، آن فرد کارهای مربوط به بچهها را انجام دهد. این حق فقط برای پدر و جد پدری وجود دارد و مادر یا بستگان دیگر چنین اختیاری ندارند. همچنین این انتخاب باید برای کسانی باشد که هنوز به سن قانونی (۱۸ سال تمام) نرسیدهاند و تحت ولایت پدر یا جد پدری هستند. وصی بعد از فوت پدر یا جد پدری، وظیفه دارد مانند یک قیم از فرزندان مراقبت کند، آنها را تربیت نماید و امور مالی و اموالشان را به نفع خودشان مدیریت کند. نکته مهم این است که این ماده شرایطی را مشخص میکند که در آن پدر یا جد پدری میتوانند برای بعد از مرگ خود نقشه بکشند و تکلیف سرپرستی و اموال فرزندان را روشن کنند. این کار باعث میشود که پس از فوت آنها، کودکان بیسرپرست نمانند و داراییهایشان در معرض خطر نباشد.