طبق این ماده، پدر و پدر بزرگ پدری (یعنی پدر پدر) هر دو به طور طبیعی و بدون نیاز به حکم دادگاه، سرپرست و قیم قانونی فرزندان خود محسوب میشوند. این یعنی آنها حق تصمیمگیری در مورد مسائل مهم زندگی فرزند مثل تحصیل، درمان، ازدواج و مدیریت اموال او را دارند. مهم این است که این ولایت فقط به پدر و پدر بزرگ پدری تعلق دارد و مادر، پدر بزرگ مادری یا سایر بستگان چنین حقی ندارند. البته این ولایت مطلق نیست و در مواردی مثل ازدواج فرزند یا تصرف در اموال او محدودیتهایی دارد که در مواد دیگر قانون به آن اشاره شده است.