پدر و مادر میتوانند برای تربیت فرزندشان او را تنبیه کنند، اما این اجازه مطلق نیست. منظور از تنبیه در اینجا اقداماتی است که در حد و اندازهٔ تأدیب و اصلاح رفتار کودک باشد و نه فراتر از آن. مثلاً یک تنبیه سبک و معمولی که به قصد آموزش انجام شود، قابل قبول است، اما هرگونه آسیب جسمی یا روحی جدی یا رفتاری که با هدف تنبیه و نه تربیت باشد، خارج از این حق محسوب میشود. اگر پدر یا مادری از این حد فراتر بروند و کودک را به شکلی غیرمتعارف یا آسیبزننده تنبیه کنند، دیگر نمیتوانند به این ماده استناد کنند. در چنین مواردی، ممکن است مسئولیت کیفری یا مدنی برای آنها ایجاد شود. به عبارت دیگر، قانون به والدین اجازه نمیدهد که تنبیه را بهانهای برای آزار یا خشونت قرار دهند و همیشه باید مصلحت و سلامت کودک در اولویت باشد.