پدر و مادر وظیفه دارند فرزندان خود را تربیت کنند. این تکلیف به اندازه توانایی مالی و جسمی و علمی آنان است. یعنی هر پدر و مادری به فراخور امکانات خود باید برای آموزش اخلاقی، دینی، اجتماعی و مهارتهای لازم فرزندش وقت بگذارد و او را راهنمایی کند. منظور از «بر حسب مقتضی» این است که نوع تربیت با توجه به سن و شرایط کودک متفاوت است. مثلاً تربیت یک کودک دبستانی با یک نوجوان فرق دارد. اگر پدر یا مادر از این وظیفه غفلت کنند و کودک را بدون مراقبت و آموزش رها نمایند، قانون آن را ممنوع کرده است. «مهمل گذاشتن» یعنی به حال خود رها کردن و توجه نکردن به نیازهای جسمی و روحی فرزند. در صورت اهمال، مراجع قانونی و دادگاه خانواده میتوانند مداخله کرده و حتی در موارد جدی، سرپرستی کودک را به فرد دیگری بسپارند. این ماده پایه و اساس مسئولیت تربیتی والدین در حقوق ایران است.