این ماده تکلیف فرزند را در برابر پدر و مادرش مشخص میکند. بر اساس این قاعده، هر فرزندی صرفنظر از سنش – چه کودک باشد چه بزرگسال – موظف است به پدر و مادر خود احترام بگذارد. منظور از احترام، رعایت ادب در گفتار و رفتار، پرهیز از بیحرمتی و توهین، و انجام کارهایی است که شأن پدر و مادر را حفظ کند. از سوی دیگر، فرزند باید از پدر و مادر خود اطاعت کند. این اطاعت در سنین کودکی و نوجوانی که فرزند تحت سرپرستی والدین است، معنا و کاربرد بیشتری دارد؛ مثلاً فرزند نمیتواند برخلاف دستور والدین در مورد تحصیل، محل سکونت یا رفت و آمد عمل کند. اما در بزرگسالی، اطاعت مطلق نیست و اگر دستور والدین مخالف قانون یا شرع باشد یا به ضرر فرزند تمام شود، الزامی به اجرای آن وجود ندارد. نتیجه سرپیچی از این تکلیف در قانون مدنی بهطور مستقیم مجازات کیفری ندارد، اما میتواند در دعاوی مرتبط با نفقه، حضانت یا محرومیت از ارث (در موارد خاص) مورد توجه دادگاه قرار گیرد. همچنین اگر بیاحترامی یا نافرمانی به حدی برسد که مصداق «عاق والدین» در شرع باشد، آثار شرعی و قانونی دیگری به دنبال خواهد داشت.