این ماده میگوید تا وقتی دلیل قانونی وجود نداشته باشد، کسی نمیتواند کودک را از پدر و مادر یا از آن یکی از آنها که حق نگهداری (حضانت) را دارد، جدا کند. یعنی اصل بر این است که کودک باید نزد والدین یا همان پدر یا مادری که حضانت به او سپرده شده بماند. «علت قانونی» که در این ماده به آن اشاره شده، شامل مواردی است که قانون مشخص کرده، مثلاً اگر پدر یا مادر به دلیل اعتیاد، بیماری روانی، بدرفتاری یا بیتوجهی شدید، توانایی نگهداری از کودک را نداشته باشند. در چنین شرایطی، دادگاه میتواند حکم به انتقال حضانت به شخص دیگری بدهد. پس نتیجه عملی این ماده این است: تا زمانی که خطری متوجه سلامت جسمی یا روحی کودک نباشد و یکی از دلایل قانونی پیش نیامده باشد، کسی حق ندارد کودک را از والدین یا سرپرست قانونیاش بگیرد. این قانون برای حفظ ثبات و آرامش روانی کودک وضع شده تا از جداییهای بیدلیل جلوگیری کند.