وقتی پدر و مادر به دلیل طلاق یا هر دلیل دیگری در یک خانه زندگی نمیکنند، آنیکه حضانت (نگهداری روزمره) فرزند را بر عهده ندارد، حق دارد با فرزندش دیدار کند. این حق برای حفظ ارتباط عاطفی بین والد و کودک است و هیچکس نمیتواند آن را به طور کامل از بین ببرد. اگر پدر و مادر درباره زمان، مکان و چگونگی این دیدارها به توافق برسند، همان توافق اجرا میشود. اما اگر بین آنها اختلاف پیش بیاید، این دادگاه است که تصمیم میگیرد و جزئیات ملاقات را تعیین میکند. منظور از «سایر جزئیات» مواردی مانند مدت ملاقات، نحوه تحویل و بازگرداندن کودک، و نظارت بر دیدار است. دادگاه در این تصمیمگیری باید مصلحت و حال و هوای کودک را در اولویت قرار دهد.