فرض کنید مادری که نگهداری از کودکش را بر عهده دارد، دچار بیماری روانی شود که به تشخیص پزشک، توانایی او را برای مراقبت از کودک از بین ببرد. در این صورت، حق نگهداری کودک به پدرش منتقل میشود. همین حکم زمانی هم اجرا میشود که مادر پس از جدایی یا فوت همسرش، دوباره ازدواج کند؛ چون قانون گذاردن کودک را در خانهای که ناپدری حضور دارد، به صلاح او نمیبیند. منظور از «حضانت» در این ماده، سرپرستی و نگهداری روزمره کودک است، نه ولایت یا قیمومت. این قانون به مادرانی که حضانت را بر عهده دارند هشدار میدهد که هرگونه ازدواج مجدد یا ابتلا به جنون، باعث از دست دادن خودبهخودی این حق میشود. پدر هم برای گرفتن حضانت نیازی به مراجعه به دادگاه ندارد و میتواند بلافاصله کودک را نزد خود ببرد. توجه داشته باشید که جنون در اینجا به معنای اختلال روانی شدید و پایدار است که مانع تشخیص خوب و بد میشود، نه بیماریهای موقتی یا افسردگی ساده. همچنین اگر پدر هم شرایط مشابهی داشته باشد، این حق به دادگاه سپرده میشود تا درباره سرپرست جدید تصمیم بگیرد.