این ماده قانونی به وضعیت فرزندی که از رابطه نامشروع (زنا) به دنیا میآید میپردازد و میگوید چنین طفلی از نظر قانونی به مردی که با مادرش رابطه نامشروع داشته (زانی) نسبت داده نمیشود. به عبارت دیگر، رابطه پدری و فرزندی قانونی بین آن دو برقرار نمیشود و فرزند از حقوق معمول فرزند مشروع مانند ارث بردن از پدر، ولایت، یا استفاده از نام خانوادگی او برخوردار نخواهد بود. این حکم بار حقوقی مهمی بر زندگی کودک دارد. مثلاً اگر مردی فوت کند، این فرزند سهمی از ارث او نمیبرد. همچنین تکلیفی مانند نفقه یا حضانت هم برای پدر ایجاد نمیکند. البته باید توجه داشت که این مواد نافی تکالیف مادر و خویشاوندان مادری (مانند پدربزرگ و مادربزرگ مادری) نسبت به کودک نیست و آنها همچنان در چارچوب قوانین مسئولیت دارند. قانونگذار با این حکم خواسته از ایجاد رابطه حقوقی بر پایه عملی که شرعاً و قانوناً ممنوع است جلوگیری کند. اما در عمل، دادگاهها برای اثبات زنا و صدور حکم بر اساس آن به ادله شرعی قوی نیاز دارند و اثبات این موضوع به سادگی امکانپذیر نیست.