این حکم مربوط به وضعیتی است که ازدواج پدر و مادر به دلیل یک مانع قانونی (مثل قرابت نسبی یا رضاعی) باطل است، اما یکی یا هر دوی آنها در زمان ازدواج از وجود آن مانع بیخبر بودهاند. در چنین حالتی، قانون برای حمایت از کودک، نسب او را نسبت به آن والدی که از مانع آگاه نبوده، مشروع و کامل میداند. یعنی کودک از نظر حقوقی مانند فرزند حلالزادهٔ آن والد محسوب میشود و تمام حقوق و تکالیف مربوط به رابطهٔ پدر-فرزندی یا مادر-فرزندی بین آنها برقرار است. در مقابل، نسبت کودک به والدی که از مانع آگاه بوده (یعنی میدانسته ازدواج باطل است) نامشروع تلقی میشود و آثار قانونی نسب مشروع را ندارد. اگر هر دو والد جاهل به مانع بوده باشند، یعنی هیچکدام نمیدانستهاند که ازدواجشان باطل است، آنگاه نسب کودک نسبت به هر دوی آنها مشروع است. در این حالت، کودک از نظر قانونی فرزند هر دو والد محسوب میشود و حقوق کامل نسبی (مانند ارث، نفقه و ولایت) برای هر دو طرف برقرار است. این حکم نمونهای از توجه قانون به حسن نیت و عدم آگاهی افراد است و سعی میکند تا حد امکان از آسیب رسیدن به کودک جلوگیری کند.