این ماده دربارهٔ نسب کودکانی است که از رابطهٔ زناشویی نامشروع اما با تصور درستی آن به دنیا میآیند. به این رابطه «وطی به شبهه» میگویند، یعنی زن و مردی که گمان میکنند ازدواجشان قانونی است و بعداً معلوم میشود که عقدشان باطل بوده یا اصلاً عقدی در کار نبوده است. در چنین شرایطی، نسب کودک با همان کسی ثابت میشود که در اشتباه بوده است؛ مثلاً اگر فقط مرد گمان میکرده ازدواج درست است، کودک فقط به او میرسد و پدر قانونی او محسوب میشود. اما اگر هر دو طرف باور داشتهاند که رابطهشان شرعی است، آنگاه کودک از نظر قانونی به پدر و مادر هر دو منتسب میشود و تبعات حقوقی مانند ارث و نفقه بر آن مترتب میگردد. این حکم استثنایی به دلیل حمایت از کودک و جلوگیری از بینسبتی او وضع شده است.