این حکم قانونی به وضعیت فرزندانی میپردازد که پس از جدایی یا فسخ نکاح (طلاق یا بطلان عقد) به دنیا میآیند. بر اساس این قاعده، اگر مادر پس از انحلال نکاح ازدواج نکرده باشد و فاصله زمانی میان تاریخ جدایی تا تولد فرزند از ده ماه بیشتر نباشد، آن کودک بهطور قانونی به شوهر سابق (پدر قانونی) منسوب میشود. این فرض قانونی برای حفظ نسب و جلوگیری از بلاتکلیفی فرزند وضع شده است. با این حال، این انتساب قطعی نیست و طرفین میتوانند خلاف آن را اثبات کنند. اگر ثابت شود که از زمان آخرین نزدیکی (آمیزش) تا تولد کودک کمتر از شش ماه یا بیش از ده ماه گذشته باشد، انتساب کودک به شوهر سابق منتفی میشود. در عمل، این استثنا مواردی را پوشش میدهد که امکان بارداری در دوره نکاح وجود نداشته یا مدت بارداری بهطور غیرعادی طولانی یا کوتاه بوده است. توجه داشته باشید که شرط اصلی برای اجرای این حکم، عدم ازدواج مجدد مادر در فاصله انحلال نکاح تا تولد است. اگر مادر در این مدت ازدواج کرده باشد، قواعد دیگری برای تعیین نسب کودک اعمال میشود و دیگر این ماده قابل استناد نیست. هدف نهایی این قاعده، ایجاد نظم در روابط حقوقی خانواده و تعیین تکلیف نسب کودکانی است که در آستانه یا پس از جدایی والدین متولد میشوند.