طلاق دادن زنی که در آن پاکی (طهر) و در فاصله میان دو عادت ماهانه با شوهر خود همبستر شده، باطل و بیاثر است. یعنی اگر شوهری در چنین شرایطی زنش را طلاق بدهد، آن طلاق از نظر قانونی درست نیست و به حساب نمیآید. دلیل این حکم، جلوگیری از بهدردسر انداختن زن و مشخص نبودن بارداری اوست. این قانون دو استثنا دارد: اول، زنانی که یائسه شدهاند و دیگر عادت ماهانه نمیبینند، در هر شرایطی میتوان طلاقشان داد. دوم، زنانی که حامل هستند، چون بارداری آنها آشکار است، طلاق در هر زمانی حتی در حال همبستری هم مجاز است. پس شوهری که میخواهد زنش را طلاق بدهد، باید مطمئن شود که زن در آن فاصله از عادت ماهانه با او نزدیکی نکرده است، مگر اینکه زن یائسه یا باردار باشد. در غیر این صورت، طلاق انجامشده بیاعتبار است و باید دوباره با رعایت این شرط طلاق گرفته شود.