در قانون مدنی ایران، طلاق باید قطعی و بدون هیچ قید و شرطی واقع شود. یعنی وقتی مردی زن خود را طلاق میدهد، این طلاق نباید به وقوع اتفاقی در آینده بستگی داشته باشد، مثلاً اینکه گفته شود «اگر فلان اتفاق افتاد، زنم مطلقه است». چنین طلاقی که به شرطی معلق شده باشد، از نظر قانون هیچ اعتباری ندارد و باطل است. این حکم برای جلوگیری از ابهام و بیثباتی در روابط خانوادگی وضع شده است. طلاق باید در همان لحظه اجرا شدن صیغه، قطعی و نهایی باشد و اثر حقوقی آن بلافاصله ایجاد شود. در نتیجه، هر نوع شرطی که تحقق طلاق را به آینده موکول کند، موجب بطلان طلاق میشود و رابطه زوجیت همچنان به قوت خود باقی میماند.