بر اساس این قاعده، هر یک از زن و شوهر میتوانند با مراجعه به دادگاه و درخواست رسمی، خواهان جدایی شوند. برای مرد، این حق با رعایت شرایط کلی قانونی که در سایر مواد پیشبینی شده، امکانپذیر است. در مقابل، زن برای درخواست طلاق باید یکی از سه حالت خاص را اثبات کند: یا در عقد ازدواج شرط کرده باشد که حق تصمیمگیری در مورد برخی امور زندگی یا طلاق را داشته باشد (ماده ۱۱۱۹)، یا ثابت کند که ادامه زندگی برایش با مشقت و عسر و حرج همراه است (ماده ۱۱۲۹)، یا دلایل قانونی دیگری مانند غیبت طولانی یا اعتیاد همسر را نشان دهد که به موجب ماده ۱۱۳۰ به او حق طلاق میدهد. در عمل، این ماده نشان میدهد که حق درخواست طلاق برای زن و مرد یکسان نیست؛ مرد بدون نیاز به اثبات دلیل خاصی میتواند دادخواست طلاق بدهد، اما زن باید یکی از شرایط استثنایی یادشده را در دادگاه ثابت کند. البته اگر زن در زمان ازدواج از شوهر وکالت بلاعزل برای طلاق گرفته باشد، میتواند بدون مراجعه به دادگاه و صرفاً با مراجعه به دفترخانه، طلاق بگیرد. نتیجه اینکه این ماده به مرد اختیار وسیعتری برای طلاق میدهد و برای زن مسیر دشوارتری تعیین کرده است. اما قانونگذار با اضافه کردن تبصره، تلاش کرده تا در موارد خاصی که ادامه زندگی برای زن غیرممکن یا بسیار سخت است، به او نیز حق درخواست طلاق بدهد.